Voor me ligt een foto van een vrouw, ongeveer 40 jaar oud,
zuidelijk type, droevige blik, omslagdoek om, witte hoofddoek
met kant, boek in haar handen.
Daar heb ik het volgende gedicht over gemaakt:

Aanklacht

Mijn voorouders waren zigeuners,
staat hier geschreven
Niemand weet waar ze zijn gebleven
Overal verdreven met hun wagens en paard
Nergens was plek voor hen op deez' aard
Rond het kampvuur zongen zij hun lied,
vol hartstocht, weemoed en verdriet
In de oorlog vervolgd, net als homo's en joden
De vrijheid had Hitler hen verboden
Zij werden opgesloten in kampen
Nu nóg beleven vluchtelingen hun rampen
Ik klaag de wereld aan voor hun pijn
Zal er dan nooit vrede zijn ?