Mijn achttiende verjaardag

Ik heb nog nooit zo'n absurd feest meegemaakt als mijn achttiende verjaardagsfeestje.
Het was een mooie winterse zondag en we verwachtten veel visite. Ik had mijn nagels gelakt en me mooi aangekleed in m'n blauwe cirkelrok met bijpassend gilletje. Dit pakje had ik pas op naailes gemaakt. De grote tafel werd midden in de kamer gezet met een wit kleed erop. Mijn zus Annie hielp ook mee om alles klaar te zetten. Het zag er allemaal feestelijk uit.
Al vroeg kwamen opoe en opa met een taxi, van hen kreeg ik een mooie doos zeep met nog een lekker luchtje erin. De volgenden die arriveerden waren tante Nel en ome Daan met hun zoontje Theo, van hen kreeg ik ook zeep. Daarna kwamen ome Anton en tante Wil en wéér kreeg ik zeep. Zo ging dat maar door, ik kreeg steeds meer zeep. Dus als er iemand met een cadeautje binnenkwam schoot iedereen al in de lach. Aan het begin van de middag had ik al zeven dozen gekregen. Dozen zeep met eau de cologne, dozen zeep met eau de parfum, allerlei soorten.

Om twee uur kwam Hans, een vriend van me. Ik had hem op mijn verjaardag uitgenodigd, hij kwam die dag voor het eerst bij ons thuis. Hans had twee cadeautjes bij zich. En ja hoor, in het eerste pakje dat ik uitpakte zat een doos Maja Zeep. Hilariteit alom, dat kun je je voorstellen. Ik geneerde me dood. Hans begreep er niks van, hij stond in het rond te kijken van 'wat is dit nou'. Het andere cadeautje dat ik van hem kreeg was een grammofoonplaatje van Paul Anka 'Diana', dat was toen een hit.
Toen Hans eenmaal zat, zei mijn opa tegen mijn moeder, hard zodat iedereen het kon horen: "Wie is dat?". "Oh, dat is een vriendje van Rina", antwoordde mijn moeder. "Je haalt ook alles in je huis, ze zijn verzopen voor ze water gezien hebben", was het toen. Ik wilde wel door de grond zakken.

Na de koffie werd er een glaasje ingeschonken. Mijn moeder, die een fantastische gastvrouw was, had van alles in huis gehaald. En bowl gemaakt, dat deed ze wel vaker met verjaardagen. Opoe nam altijd een glaasje advocaat met slagroom, dat was vaste prik. We plaagden haar dan altijd en zeiden: " Opoe u mag er maar één hoor, anders gaat u vieze liedjes zingen". Dan lachte ze altijd zo leuk, een beetje gniffelend. De tantes namen bowl, een glaasje boerenjongens, of een citroentje met suiker. De mannen dronken een pilsje of een borreltje.

Nadat we wat gedronken hadden gingen we plaatjes draaien op de pick-up, die hadden mijn ouders pas gekocht. Nou dat was wat hoor, een pick-up!! Het werd best gezellig. Maar, na verloop van tijd gebeurde er weer iets geks. Het pick-upmeubel, dat in de hoek van de kamer stond, deed je open door een glazen deurtje omhoog te schuiven.
Nou zat mijn neefje Theo, die niet helemaal in orde was, steeds op dat glas met de muziek mee te slaan. Dit werd hem een paar keer verboden, maar hij bleef er mee doorgaan. Mijn opa hield wel van een geintje en zei: "Theo, dat trommelen moet je met een stokje doen". Theo ging de tuin in en kwam terug met een end hout en wilde de pick-up te lijf. Iedereen riep: "Theo, niet doen, niet doen Theo". Tante Nel was in alle staten, maar het liep gelukkig met een sisser af. Ik dacht bij mezelf "Hans denkt vast wat is dit hier voor een gekkenhuis". Door al dat gedoe werd ik behoorlijk zenuwachtig.

Later werd er door de jongelui in de achterkamer gedanst.
Marijke ons jongere buurmeisje die, samen met mijn zusje Wiesje, op een stoel zat toe te kijken, zei tegen Hans "Jij hebt allemaal puistjes". Toen dacht ik die komt écht nooit meer terug. Inmiddels zijn Hans en ik dit jaar 45 jaar getrouwd !!!