Nieuwe apparaten

Bij dit onderwerp denk ik terug aan begin jaren vijftig.
Bij ons thuis hadden elektrische apparaten nog geen intrede gedaan, we hadden wel distributieradio. Een stofzuiger hadden mijn ouders nog niet, de gangloper en het kleed onder de tafel in de huiskamer werden 's avonds geklopt. Ik weet nog dat er een soort gemeentelijke verordening was, wat de tijden betreft. Je mocht je kleed pas kloppen 's avonds na tienen, meen ik of vóór achten 's morgens.

Een koelkast was toen voor ons nog een onbekende luxe, in de zomer werden de flessen melk in het luik bij de watermeter gezet. Dat luik zat direct achter de voordeur, dus als het open stond leek het wel een valkuil. Je moest goed opletten dat er niemand binnenkwam als je op je knieën met je achterste omhoog wat uit 'de koeling' pakte.

De witte was werd op zondagavond door mijn moeder in een teil op het gasstel gezet en uitgekookt. Op maandagmorgen werd de grote zinken wasteil op de wasbok in de keuken gezet en het warme sop werd in de teil gedaan. Waarna mijn moeder met een wasplank en een borstel het vuile goed te lijf ging. Dat was een zware klus en ze zweette peentjes. Als ik tussen de middag dan thuis kwam uit school hing er echt zo'n maandagochtend-wasdaggeur in huis.
Maar op zeker moment was er iets nieuws. Je kon in Loosduinen, waar wij woonden, wasmachines huren. Voor twee gulden en 50 cent kon je een dagdeel een machine huren. Daar werd door mijn moeder gretig gebruik van gemaakt. De wasmachineman kwam voor de deur rijden met zijn bakfiets, bezet met een stuk of vier Edy-snelwassers. De machine werd in de keuken gezet, waarna ma snel aan de slag ging. Snelheid was geboden, want als ze klaar was werd de wasmachine nog een keer gebruikt door de buurvrouw die boven ons woonde, ja zuinigheid moest er zijn. Daarvoor moest het apparaat wel de trap op gesjouwd worden door de dames, nou ik geef het je te doen. Een paar jaar later hebben mijn ouders zelf een wasmachine aangeschaft.

Toen ik eenmaal getrouwd was, dat was in 1960 hadden we ook nog niet gelijk een wasmachine. In de eerste tijd van ons trouwen bracht ik de witte was in een weekendtas achterop mijn Solex naar mijn moeder. Maar op een goeie dag kon mijn man een tweedehandse goedkoop op de kop tikken.
In de keuken was geen plaats voor de wasmachine, dus werd hij in een hoek van de eetkamer gezet. Creatief als ik was, maakte ik er een soort tafel van. Een plank erop, gordijntje eromheen, spiegel erboven en het zag er best leuk uit.

In die tijd, het was begin jaren zestig reed mijn man met een collega op zaterdag in een servicewagen van de Bijenkorf, om technische klussen op te knappen aan televisies, radio's en dergelijke. Ik weet nog goed dat hij thuis kwam met een komisch verhaal over een vol automatische wasmachine die ze hadden moeten repareren. Het apparaat stond te schudden als een gek en liep door de badkamer, terwijl het sop en schuim uit zijn binnenste kwam, zij konden met de beste wil van de wereld het apparaat niet in het gareel krijgen.
Ik wist toen niet wat ik me bij een vol automatische wasmachine moest voorstellen................. ja, ja, als ik nu rond kijk in mijn huis zijn de tijden wel veranderd met al die nieuwe apparaten.