Liefde voor muziek

"Liefde voor muziek" heb ik dit stukje genoemd. Het is tevens de titel van een liedje gezongen door de Belgische zanger Raymond van het Groenewoudt, een wereldnummer!
Mijn leven is niet compleet zonder muziek. Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik geen instrument kan bespelen, zelfs geen noten kan lezen. Dat is er nooit van gekomen, tóch ben ik gek op muziek. Muziek kan me ontroeren en vrolijk maken. Als ik mooie muziek hoor moet ik vaak huilen. Terwijl ik in de keuken met mijn eten bezig ben, zing ik vaak "Ta die da dom, ta die da dom". Mijn man en kinderen hebben me daar vaak mee gepest.

In mijn kinderjaren zong mijn moeder veel met ons. We zongen liedjes als "Het angelus klept in de verte", "Klein vogelijn op groene tak" en nog veel meer.
Op verjaardagen werd vroeger veel gezongen. Bij voorbeeld "Drie maal drie is negen ieder zingt zijn eigen lied". Dan moesten de aanwezigen ieder op hun beurt een liedje inzetten. Toen we nog in de Paulus Potterstraat woonden werd er bij onze bovenburen op verjaardagen altijd gezongen, ze zongen veel liedjes van Johnny Jordaan en Willy Alberti. Mijn ouders gingen ook altijd naar die verjaardagen en dan lagen mijn zusjes en ik in bed naar hun gezang te luisteren.

Een meisje dat bij ons in de straat woonde, danste bij het ballet van "De Hofstad Kinderoperette", van haar kregen we vaak vrijkaartjes als ze moest optreden met het ballet. Dat waren prachtige voorstellingen en in die tijd, was het heel bijzonder dat je daar naar toe kon gaan. Deze voorstellingen werden gegeven in het "Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen" aan de Zwarte Weg in Den Haag. Dat gebouw is ergens in de zestiger jaren afgebrand.
Verder heb ik als meisje een tijdje in een kinderkoor gezongen. "Hozanna" heette dat koor en volgens mij bestaat dat koor nog steeds.

Toen ik op de Mulo zat luisterden mijn vriendinnen en ik naar Radio Luxemburg. Bij een vriendje van me hadden ze thuis een mooie grote radio op een laag radiotafeltje staan waar we die zender konden ontvangen. Dan zong ik, samen met mijn vriendin, mee met de nummers van Doris Day die toen razend populair waren. Ons Engels was niet je van hèt, maar we deden verschrikkelijk ons best.
Later hadden we thuis een radio en een pick-up waar we plaatjes op draaiden.

In mijn trouwen heb ik echt van muziek leren genieten. Begin jaren zeventig kochten we onze eerste Philips stereo-set met platenspeler. We draaiden veel platen van allerlei artiesten. maar het meest draaiden we Neil Diamond. Onze meest geliefde LP van hem was "Hot August Night". Dit is een registratie van een live-concert dat hij heeft gegeven op 24 augustus 1972. Op het nummer "Play Me" dansten we samen en vierden we onze eigen feestjes. Die bewuste LP hebben we grijs gedraaid. Nu hebben we de CD-versie ervan en we genieten nog steeds als we die muziek horen.
Ik heb Hans met dansen leren kennen. Op verjaardagen en in onze vriendenkring werd veel gedanst. Wij hadden één favoriet nummer waar we graag op dansten. Dat is het nummer "You are my first, my one, my everything" van Barry Wight. Als er op een feestje verzoeknummers gedraaid werden was dit steevast het nummer dat ik voor ons ging aanvragen.

"Ik wil gelukkig zijn" is een nummer gezongen door Fien de la Mar. Dit liedje betekent heel veel voor mij. Dit zong ik, meestal als ik alleen was, maar vaak ook op een moment dat ik het even niet zag zitten. Ik kan wel zeggen dat dit mijn liedje is.

Klassieke muziek ben ik later pas gaan waarderen. En dan vooral door het programma "Arie op muzieksafari", waar ik graag naar luisterde. Dat werd zondagsmorgens uitgezonden op Radio West. Ik nam dit programma vaak op en de cassettebandjes draaide ik dan later in de caravan, ook op zondagmorgen. Toen Radio West dit programma na negen jaar wilde beëindigen ontstond er een ware rel in Den Haag, dat zelfs in landelijke kranten werd aangehaald.
Na een publieksactie besloot de directie van dit radiostation er toch mee door te gaan. De 79-jarige Jan Alleblas (de man achter Arie op muzieksafari) was gelijk een landelijke bekendheid geworden.
Met de plotselinge dood van de presentator zes weken later kwam er begin december 1998 een eind aan dit wekelijkse programma.

Ik ga ook graag naar muziekvoorstellingen, zo heb ik in het Circustheater al heel wat musicals gezien. "The Phantom of the Opera" vond ik wel één van de mooiste die ik heb gezien. Wat een spektakel was dat !
Karin Bloemen heeft een liedje opgenomen dat me erg ontroert. Dat is het nummer "Geen kind meer" en dat gaat over de dag waarop je moeder sterft, de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.
In het najaar van het jaar 2000, mijn moeder was een middagje bij ons, heb ik samen met haar naar dit liedje zitten luisteren. Samen hebben we zitten huilen.