De tas van mijn moeder

Op een mooie woensdagmiddag, ik moet toen een jaar of acht à negen geweest zijn, gingen we gezellig met de bus naar opoe en opa, zij woonden in de Zorgvlietstraat in Den Haag. We waren met z'n vieren: Mamma, mijn zusjes Annie en Wiesje en ikzelf. Bij de halte Lijnbaan stapten we uit.

De bus was nog maar net weg, we stonden nog op de brug, toen merkte mijn moeder dat ze haar tas in de bus had laten staan. Ze bedacht zich geen moment, stapte de rijweg op en hield, als was ze een politieagent, de eerste de beste auto aan die passeerde. Dat was een rode kolenwagen, er zaten drie mannen in de cabine.
"Wat is er aan de hand moedertje" vroeg de chauffeur, terwijl hij uit het raampje hing. "Oh mijnheer, ik heb mijn tas in de bus laten staan en mijn portemonnee met mijn geld zit erin", antwoordde mijn moeder zenuwachtig.
"Stap maar in" was het toen.
"Rina, ga jij met je zusjes vast naar Opoe, maar wees voorzichtig, hoor"
zei mijn moeder tegen mij. Tegen een oudere kolensjouwer werd gezegd dat hij maar even achterop de wagen moest gaan zitten. Mijn moeder nam zijn plaats in en weg reden ze.

Bij de halte Brouwersgracht had de kolenwagen de bus ingehaald en hij hield stil naast de bus. Er werd getoeterd naar de chauffeur van de bus ten teken dat er iets aan de hand was. Mijn moeder klauterde uit de hoge wagen en ging snel de bus in.
Gelukkig haar tas stond er nog. Ze kon wel huilen, zo opgelucht was ze.

Bij het eindpunt Grote Markt stapte ze uit. En tot haar stomme verbazing stond de chauffeur van de kolenwagen haar daar op te wachten. "Mevrouwtje, uw taxi staat voor" sprak de man. "Zeg maar waar je naar toe moet, dan breng ik je zo snel mogelijk naar je kindertjes".
"Naar de Zorgvlietstraat" antwoordde mijn moeder. "Geen probleem, dan doen we dat toch". Mijn moeder stapte weer in en zo gingen ze weer terug vanwaar ze gekomen waren richting Lijnbaan. Vanaf de laadbak hoorde mijn moeder roepen "waar gaan we nou weer naar toe", "kop houwe ouwe, eerst dit moedertje wegbrengen" werd er terug geroepen.
Ondertussen waren mijn zusjes en ik al bij opoe en opa aangekomen.
Die waren verbaasd ons zonder mamma aan te zien komen. Een poosje later werd mamma met haar tas voor de deur van mijn grootouders afgezet door de kolenwagen.

Dit voorval heeft mijn moeder nog menige keer in geuren en kleuren verteld en is er hartelijk om gelachen.